Tuesday, 7 February 2012

ভ্ৰষ্ট দেৱতা



অভিজিত কলিতা


(NRC- AGBP ৰ সাহিত্য বিভাগৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত২০১১ চনৰ  ছুটী গল্প প্ৰতিযোগীতাত  প্ৰথম    পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত )

                 হঠাতে তেজ এসোঁতা মূৰলৈ উজাই যোৱা যেন লাগিল  শ্যামলীৰ | কাণ দুখন গৰম গৰম হৈ গ’ল, নাকৰ পাহিত এটোপ ঘাম বিৰিঙি উঠা যেনো লাগি্ল তাইৰ | নপঢ়ো নপঢ়ো বুলি ভাবিও, চাবি দিয়া পুতলাৰ দৰে তাই বাতৰিটো পঢ়িব ধৰিলে | কাকত খনৰ দ্বিতীয় পৃষ্ঠাত চপা হৈছে খবৰটো, ছবিৰে সৈতে| “ কাজিৰঙাৰ বিলাসী ৰিজৰ্টত কম বয়সীয়া ছোৱালীৰ স’তে ধৃত  ভাৰত  চৰকাৰৰ উচ্চ পদস্থ বিষয়া” | লগতে প্লাবনৰ ছবি, দুজন পুলিচে দুফালৰ পৰা ধৰি আছে| সি ৰুমালেৰে মুখখন লুকুৱাবৰ চেষ্টা কৰিছিল ছাগে | পুলিচ এজনে জোৰকৈ মুখ খন উলিয়াই দিছে|  মুখ খন ঢাকি থাকিলেও তাই তাক ঠিকেই চিনি পালেহেঁতেন | তেনেকুৱা উজ্জল চকু তাৰ বাদে আৰু আন কাৰ থাকিব পাৰে| অলপ বয়সৰ চাপ পৰিছে , কিন্তু  একেই আছে সেই বুদ্ধিদীপ্ত চকু,  ৰ’দত জিলিকি থকা তাৰ শুভ্ৰ মুখ, তাৰ জোখতকৈ অলপ বেছি পুৰুষ পুৰুষ লগা ব্যক্তিত্ব | সাংবাদিক জনে বৰ আবেগিক বাবে ৰিপৰ্টিং কৰিছে- শ্যামলীয়ে পঢ়িবৰ চেষ্টা কৰিলে  “ এই বিলাসী ৰিজৰ্টখনত বিষয়া জনে আগতে বহুবাৰ এনে কাৰ্য্যত লিপ্ত হোৱা স্থানীয় লোকৰ চকুত পৰিছিল| এইবাৰ তেঁও তাত সোমাওতে ওচৰৰ ৰাইজে ৰিজৰ্ট খন বেৰি ধৰে আৰু তেওক ওলাই আহিবলৈ বাধ্য কৰে| তেঁও সেই সময়ত সম্পুৰ্ণ সুৰামত্ত অবস্থাত আছিল , আৰু তেঁও ৰাইজক অশ্লীল ভাষাৰে গালি পাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে | লগে লগে  ৰাইজ উত্তেজিত হৈ  তেওক লপা থপা দিয়াৰ লগতে ৰিজৰ্ট খনৰো যঠেষ্ট ক্ষতিসাধন কৰে| ইতিমধ্যে ৰাইজে পুলিচক খবৰ দিয়াত পুলিচে আহি পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু শ্ৰীপ্লাবন বৰঠাকুৰক জেল হাজোতলৈ প্ৰৰণ কৰে| উল্লেখযোগ্য যে,  লগত উদ্ধাৰ হোৱা ছোৱালী  জনী এটি দুখীয়া পৰিয়ালৰ আৰু তাতোতকৈ  তাৎপৰ্য্যপুৰ্ণ কথা যে ছোৱালীজনী আপ্ৰাপ্তবয়স্ক; অবশ্যে পুলিচে ছোৱলীজনীকো নিজৰ জিম্মাত লয়|”  শ্যামলীৰ ওকালি অহা যেন লাগিল | ছি: | যেনেতেনে তাই বাতৰিতোৰ পিছৰ অংশ পঢ়াৰ চেষ্টা কৰিলে | “ পুলিচে ইতিমধ্যে অনুসন্ধান কৰি, ছোৱালী জনীক যোগাৰ কৰি দিয়াৰ অভিযোগত  গুৱাহাটীৰ মন্মথ ডেকা নামৰ এজন ঠিকাদাৰকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰে| পুলিচৰ জেৰাত সকলো কথা স্বীকাৰ কৰি মন্মথ ডেকাই কয় যে ‘ তেও এই বিভাগটোৰ এজন ঠিকাদাৰ হিচাপে কাম পাবৰ কাৰণে ছোৱা্লী জনী যোগাৰ কৰি দিয়াতো সত্য| তেও আৰু কয় যে শ্ৰীবৰঠাকুৰৰ লগত  কাম টো দিয়াৰ বিনিময়ত এনেকুৱা সুবিধা দিব লাগিব বুলি আগৰ পৰাই বুজাপৰা আছিল| তেও আগতেও বহুবাৰ শ্ৰীবৰঠাকুৰক এনে কাম কৰি দিছে বুলিও ডেকাই  নিজৰ স্বীকাৰোক্তিত কয়|”  আৰু পঢ়িব নোৱাৰিলে তাই ,তাৰ মানে সি সদায়? কিয় এনে কৰিলে সি?  দুয়ুহাতেৰে মুৰতো খামুছি , স্থানুৰ দৰে বহি ৰ’ল শ্যামলী| 

খোৱামেজত

(১৮ মাৰ্চ’ ২0১১ ত , NRC- AGBP ৰ  সাহিত্য বিভাগৰ দ্বাৰা আয়োজিত ‘ কবিতাৰ এসন্ধ্যা’ অনুস্থানত পাঠ কৰা কবিতা )

খোৱামেজত তোৰ বাবে চকী পাৰি থৈছো
সৌকন তই ভালপোৱা কুড়ি মাছৰ জোল
ফলা মগুমাহ দি বৰ যতনকে বনাইছো ৷
চকীখনত থৈ দিছো এটা মোলায়েম কুচন
আৰু এইখন তোৰেই পুৰণা গামোচা
মুখ-হাতখন ধুই মুচিব পৰাকৈ
সমুখৰ চকীখন মোৰ বাবে
মোৰ দুচকুত চকু থৈ তই হাঁহিবি
শুকান বালিচৰ জীপাল কৰিবি
পিছে তই বাৰু ইমান পলম কৰিছ কিয়?
আগতেতো সময়ৰ হেৰ-ফেৰ নকৰিছিলি কেতিয়াও
অলপ মান খৰখেদা কৰ
তোৰ গাৰ গোন্ধটোৱে যে মোক বাৰুকৈয়ে আমনি কৰিছে ৷
                                                                                                      
                                                                                               -- প্ৰণামী গোস্বামী --

Monday, 6 February 2012

চুনামি

(১৮ মাৰ্চ’ ২0১১ ত , NRC- AGBP ৰ  সাহিত্য বিভাগৰ দ্বাৰা আয়োজিত ‘ কবিতাৰ এসন্ধ্যা’ অনুস্থানত পাঠ কৰা কবিতা )


সৌ সিদিনা চহৰ খনে অন্তিমবাৰৰ বাবে শুইছিল
সাগৰখন সেই প্ৰথম দেখাৰ দৰেই আছিল
গভীৰ নীলা,
যাৰ নিলীমতাত, বিস্তীৰ্ণ বিশালতাত
ডুবিব খোজে সকলোৱে ৷
চহৰখনে নাজানিছিল এইয়াই তাৰ শেয ৰজনী বুলি ৷
হঠাত যেন প্ৰচণ্ড হাতুৰিৰ কোৱত
চপৰা চপৰে খহিব ধৰিল
মেঘ ,সপোন আৰু সপোন ৷
নেগুৰ ছিগা কোৱাল সুতত,
উটিব লাগিল আশাৰ সেউজীয়া মহোৎসৱ ৷
কাণ তাল মৰা চিঁঞৰ আৰ্তনাদত
ক’ত শত আকুতি
জীয়াই থকাৰ হেপাহ ৷
উটি অহা হেঁপাহৰ ঘৰখনত কেচুৱাৰ কান্দোন ৷
নিমিষতে ছিন্ন ভিন্ন হল সপোনৰ তাঁতশাল ৷
পানীৰ সোঁতে সোঁতে উটি ভাহি গৈ থাকিল
----- সভ্যতাৰ চানেকি  ৷
হায় !
জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানুহ,
প্ৰকৃতিৰ কাষত তুমি কিমান অসহায় !
বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰে বিশ্বৰ দৰবাৰত
দপ দপাই থকা এই সভ্যতা ,
কিমান অসহায় !
প্ৰকৃতি তোমাৰ কাষত ?
সেয়ে আজি এনেকৈয়ে গৃহীত হওক
দুখৰ শোকৰ এক ৰাজহুৱা প্ৰস্তাৱ ৷

                                                                   ---নিজৰা গগৈ---

Sunday, 5 February 2012

NRC - ৰ উদ্যোগত হোৱা খেলধেমালি আৰু অন্যান্ন অনুষ্ঠান















জতুগৃহ


     - বৰ্ণালী চেতিয়া গগৈ - 


(NRC- AGBP ৰ সাহিত্য বিভাগৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত২০১১ চনৰ  ছুটী গল্প প্ৰতিযোগীতাত  দ্বিত্বীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত )

     



                       “ছাৰ বহিছে? ’’ বতাহৰ বোকোচাত উঠি অহা চিনাকী মাতত বাতৰি কাকতৰ পৰা মূৰ নদঙাকৈয়ে বৰুৱাই ‘অঁ’ বুলি দীঘলীয়া সহাঁৰি দি সামৰিব খুজিছিল ৷তৰিৎ গতিত মনলৈ আহিল “এইটোচোন তোলনৰ মাত’’৷আজি কিছুদিনৰ আগতে হাজৰীকা দোকানিয়ে তাৰ সম্পৰ্কত কৰা মন্তব্যই বৰুৱা দম্পতীৰ মনত তোলনৰ প্ৰতি অৱজ্ঞাৰ ভাৱ আনি দিছিল ৷পুনৰ তোলনৰ আগমনে বৰুৱাক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰালে “ইহঁতবোৰ এনেকুৱাই’’৷


“কিবা ল’বানেকিহে ? তোলন আহিছে ৷’’ যিমান পাৰি নিলিৰ্প্ততাৰে বৰুৱাই ভিতৰলৈ খবৰটো পঠালে যাতে বৰুৱানিয়ে খবৰটো সাধাৰণ ভাৱে লয় ৷ মাতি নপঠালেও তোলনৰ শাক পাচলিৰ বজাৰখন পোন প্ৰথমে বৰুৱাৰ দুৱাৰমুখতে ৰয়হি ৷ ঘৰৰ বাৰীত হোৱা শাক পাচলী কেইটামান ,জাক দি পকোৱা কল দুআশী,কলডিল এটা,মৰিছা এমুঠি হৰেক ৰকমৰ ৰঙেৰে ৰঙীন যেন জলকীয়া কেইটা হাতত লৈ বৰুৱানী ভিতৰ সোমায় ৷চাহকাপ হয় মানে তোলনে বস্তকেইপদ সামৰি পাচলীৰ হিচাপটো বৰুৱাক দিয়ে ৷কেতিয়াবা খুচুৰাৰ অভাৱত দহ পোন্ধৰ টকা বাদ পৰে,হয় তোলনে দিবলৈ থাকে বা কেলেণ্ডাৰখনৰ চুকতে লিখি ৰাখে—১৫ টকা তোলনক দিব লাগিব, লগতে সেই দিনাৰ তাৰিখটো ৷ বৰুৱানীয়ে দিয়া চাহকাপ খাই তোলনৰ দিনটোলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ ৷

Saturday, 4 February 2012

বিশ্ব পৰিবেশ দিৱস

পৰিবেশ দিৱসৰ চাইকে্ল ৰেলীত কনমাণি যোগদানকাৰী
বৃক্ষৰোপণ

Friday, 3 February 2012

পুতলা নাচ

-পল্লৱী বৰদলৈ-
(NRC- AGBP ৰ সাহিত্য বিভাগৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত ২০১১ চনৰ  ছুটী গল্প প্ৰতিযোগীতাত তৃতীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত )         







                                      ৰমাকান্ত শইকীয়া ৷  গাওঁখনত মানুহজন সকলোৰে পৰিচিত আৰু  সকলোৱে   তেখেতক, তেখেতৰ সহজ – সৰল     স্বভাবৰ বাবেই ভাল পায় ৷ ৰমাকান্তৰ পত্নী সুবৰ্ন প্ৰভা  তৃতীয় বাৰলৈ গৰ্ভাৱতী  হোৱাৰ কথা জানিব পাৰি এদিন থোৰতে ক’লে, ‘বুজিছা’ এইবাৰ মই ছোৱালী এটিহে বিচাৰো, পুন্যলৈ ল’ৰা দু্টা আছে যেতিয়া দানৰ  সুযোগটিনো  এৰো  কেলেই হে ? 
     
     এদিন সঁচাকৈয়ে ৰামাকান্ত আৰু সুবৰ্ন প্ৰভাৰ কোলালৈ এটি কন্যা আহিল ৷ পূৰ্ণিমাৰ পুৰঠ জোনটোৰ দৰে মূখখনিৰ কেঁছুৱাটি কোলাত লৈয়ে ৰমাকান্তই নাম থলে ‘পুতলা ৷সঁচাকৈয়ে পুতলা যেন কোনোৱা শিল্পীৰ নিখুট সৃষ্টি ৷

    লাহে লাহে পুতলা ডাঙৰ হ’ল ৷ পুতলাই গাত চাদৰ মেৰিওৱাৰ আগতেই মাক সুবৰ্ন প্ৰভাৰ দুৰাৰোগ্য ৰোগত মৃতু হয় ৷ মাক নাইকীয়া ছোৱালীজনী মেট্ৰিক দেওনা পাৰ হোৱাৰ পাছত দেউতাকে আৰু দূৰৈত পঢ়াবলৈ  মন নকৰিলে ৷ পুৰণা চিন্তাধাৰাৰে পৰিপুষ্ট ৰমাকান্তই ছোৱালীটিক ঘৰুৱা কাম – বন শিকাবলৈহে কনপেহীক সকিয়নি দিলে ৷ কনপেহী  মানে ৰমাকান্তৰ আবিয়ৈ ভনীয়েক ৷ ডাঙৰৰ পৰা সৰুলৈকে সকলোৱে তেওঁক কনপেহী বুলিয়ে মাতে ৷ মাক নাইকীয়া ল’ৰা – ছোৱালী কেইটাক মাকৰ অভাৱ নোহোৱাকৈ ৰাখিছে  কনপেহীয়ে ৷